Postawa obywatelska

Dzieci bardzo dokładnie słuchają tego, co mówią ich rodzice. Zwłaszcza, jeśli nie jest to przeznaczone dla ich uszu. Wtedy nie tylko słuchają, ale także szukają sposobności, by powtórzyć i skompromitować wapniactwo.

Nie sądziłam jednak, że dzieci potrafią krytycznie ocenić postępowanie dorosłych i udzielić im światłej rady.   Otóż, Orzeszek potrafi.

Słuchając utyskiwań Tatunia na rząd i premiera, którzy każą biednym 6-latkom iść do pierwszej klasy, nasz 5,5-latek dokonał ich analizy i rzekł poważnie:

- Tato, ja wiem, że ty nie lubisz premiera, bo każe mi iść do szkoły, ale wiesz… - tu uczynił efektowną pauzę - Premiera trzeba słuchać, bo jak nie, to cię wsadzą do więzienia!

- Naprawdę? – zdziwił się Tatuń.

- Tak – potwierdził Orzeszek – A ja nie chcę spędzić całego życia w więzieniu!

I co? Może się nie nadaje do szkoły?

Internet

Człowiek szybko przyzwyczaja się do różnych dobrodziejstw nowoczesności. Zupełnie naturalne wydaje się nam, że jeśli czegoś nie wiemy, wystarczy wpisać odpowiednie hasło w wyszukiwarce internetowej  i niemal natychmiast zyskujemy dostęp do krynicy wiedzy... albo i niewiedzy.

- Czekaj - przywykliśmy odpowiadać na pytania o lokalizacje, ceny, godziny odjazdów i przyjazdów oraz inne cuda – sprawdzę w Internecie.

Jednak rośnie już pokolenie, które umie na to fascynujące medium spojrzeć krytycznie.

- Bo wy tak zawsze wierzycie w ten Internet, a tam nie zawsze prawdę piszą! – wygłasza sentencjonalnie Orzeszek.

- A skąd ty to wiesz!? – pyta zaskoczony Tatuń

- Jak to? – odpowiada młody sceptyk – Przecież kiedyś pisali, że lalka będzie tania… a jak poszliśmy do sklepu, to była droga!

Młodzi wiedzą lepiej...

Małe księżniczki

Orzeszki są klasycznymi przedstawicielkami swej płci i choćbym wciskała im cały gender świata, one i tak będą bawić się lalkami, zakładać moje szpilki i przebierać się za księżniczki.

Właśnie, księżniczki… Czyniąc zadość błaganiom Orzeszka I zorganizowaliśmy ostatnio zupełnie niepoprawny politycznie bal księżniczek z tańcami, obwieszaniem się biżuterią, malowaniem ust oraz drobiowymi berłami, kwiatowymi kanapkami, chmurkowym ciastem i różanymi galaretkami do jedzenia. Księżniczek było 5 (Gabriela, Aleksandra, Nikola, Monika i …), w tym jedna posądzana o bycie smokiem (…Hanna). Tańczyły, udawały posągi, dzieliły się jabłkiem, podrzucały balony i prezentowały książęce umiejętności. Oczywiście okazało się, że księżniczka musi umieć śpiewać, tańczyć, grać na pianinie i rysować.

Jakoś nikomu nie wpadło do głowy, że powinna też umieć czytać, pisać i liczyć, zwłaszcza na siebie. Żeby więc ta cenna lekcja zapadła małym księżniczkom w pamięć, organizatorzy (Mamunia) odczytali bajkę o księżniczce Piwonii, która pokonała smoka i uratowała księcia. Następnie zaś, kazali gościom bronić się przed strasznym smokiem (casting do tej roli wygrał bezkonkurencyjny Tatuń).

Ponieważ towarzystwo okazało się waleczne, w nagrodę za spacyfikowanie smoka (oraz w celu otwarcia zabarykadowanych drzwi do pokoju Orzeszka) księżniczki otrzymały po zestawie królewskiej biżuterii z różowymi (a jakże) kamieniami. Potem, zmęczone rzuciły się na chmurkowe ciasto i różane galaretki. A żeby przesłanie imprezy uczynić jeszcze pozytywniejszym, odśpiewały wspólnie (bez Hanny posądzanej o bycie smokiem, bo ta tylko zionąć potrafi) piosenkę o tym, że dawanie uszczęśliwia.

Ponoć wszystkie były zachwycone. No i, choć tiule i koronki musiały im trochę przeszkadzać, pokonały smoka. To się nazywa feminizm.

Święto podwyżki

Początek grudnia upływa nam rocznicowo, bo dziadkowie Orzeszka umyślili sobie dawno temu (dokładnie 46 i 37 lat temu) pobrać się akurat w tym zimowym miesiącu. Każdego roku staramy się zgotować im jakąś niespodziankę, ale tym razem okazja do świętowania jest podwójna. Choć jeśli dobrze policzyć, to nawet potrójna, mamy bowiem dwie rocznice i awans.

Siedzimy więc sobie w kuchni i planujemy obchody.

- To może, - proponuje Tatuń – zaprosimy rodziców do nas i uczcimy ich rocznicę razem z twoim awansem?

- To ty dostałaś awans!? – pyta zaskoczony Orzeszek – I kim teraz jesteś w pracy?

- Nooo… - odpowiadam niechętnie - … kierownikiem.

- Jak to!? – dziwi się latorośl – Przecież już dawno byłaś kierownikiem!

- W zasadzie to pełniącym obowiązki. - tłumaczę się.

- A co to jest pełniący obowiązki? – chce wiedzieć Orzeszek.

- To taki kierownik, któremu mniej płacą.

- Aaaa! – wykrzykuje mały detektyw w nagłym przebłysku zrozumienia – Czyli dostałaś podwyżkę!

- Mhm – odpowiadam.

- Fajnie! Robimy święto podwyżki!!!! – woła uradowany Orzeszek

Może i fajnie, choć zapewne fajniej by było, gdyby święto podwyżki na stałe zagościło w naszych kalendarzach, czego wszystkim pracującym mamom życzę.

(Nie)podległość

Miało być uroczyście i światowo, z kotylionami, gęsiną, rogalami świętomarcińskimi, a w Białymstoku nawet z przytulaniem... Miało być pięknie... a było jak zwykle.

Szczerze powiedziawszy, te wszystkie marsze z prawa na lewo, czy z lewa na prawo mało nas obeszły. Trudno było jednak nie pomyśleć, że wstyd przed światem.

Jeszcze zaś trudniej było uciec przed doniesieniami medialnymi. Nawet Orzeszek zmuszony był posłuchać o marszach, podpaleniach i interwencjach policyjnych. A że głupi nie jest, szybko zorientował się w jakim pięknym kraju dane mu się było urodzić...

- Jak tak dalej będą chodzić w tym marszu podległości, - skomentował wieczorne wydanie Faktów - to całe miasto zepsują!

I tak sobie myślę, że trudno o lepsze podsumowanie tegorocznego Dnia (Nie)podleglości.

Nie bo ...

Orzeszek oczekuje, że każdy rodzicielski nakaz i zakaz zostanie poparty nieznoszącymi sprzeciwu argumentami. Argumentami, logicznymi, wyczerpującymi i przystępnie podanymi. A ja, matka, wiedząc, że małemu człowiekowi należy się szacunek, naprawdę staram się te argumenty znaleźć.

Zdarzają się jednak chwile, kiedy mój stary mózg, przytłoczony nadmiarem bodźców w postaci kipiącej zupy, rozlanego soku, wrzeszczącej Hanny i tysiąc pięćset sto dziewięćset któregoś zapytania: "Mamo, a mogę...", nie znajduje riposty godnej interlokutora. Wtedy nieudolnie próbuję uciąć dyskusję pozbawionym finezji: "Nie!" albo znacznie bardziej żenującym: "Nie, bo nie!"

Świadomy swych praw Orzeszek rzadko daje jednak za wygraną. Nawet jeśli ulega, przerażony parą buchającą mi z uszu, udziela mi słownej reprymendy, mówiąc:

- Nie, bo nie, to nie jest żadne wytłumaczenie!

I pomyśleć, że były czasy, kiedy słowo rodziców było święte... Nawet jeśli niezbyt błyskotliwe.

Momenty

Pamiętacie czasy, kiedy rodzice kazali wam zasłaniać oczy w czasie filmu po dwudziestej? Ja jeszcze pamiętam. Pamiętam też, jak spomiędzy palców próbowałam dojrzeć co lepsze "momenty".
Dziś jest całkiem podobnie, tylko dzieci umieją lepiej walczyć o swoje.
Ponieważ Orzeszek Drugi okazał się być telemaniakiem, zdarza się, że w zamieszaniu związanym z wieczorną toaletą, trzeba spacyfikować go pilotem. Wyposażony w to narzędzie władzy, radośnie zasiada przed telewizorem i ... Właśnie, czasem uda mu się włączyć telewizor i trzeba interweniować. Nie wiem nawet, co to był za film. Usłyszałam tylko, jak Tatuń wyprasza towarzystwo z pokoju, bo akurat "momenty były".
- Ale tatoooo! - opierał się Orzeszek Pierwszy.
- Już! - nie poddawał się Tatuń
- Uch! - zezłościł się Orzeszek - Ty wcale nie rozumiesz miłości!