No to wojna!

Jak co roku zaatakowały nas jaskółki oknówki, które zdają się nie marzyć o niczym innym, jak tylko o zbudowaniu gniazda i wychowywaniu piskląt na naszym balkonie. Po prostu sielanka, ekologia i życie w zgodzie z naturą. Gdyby ta natura nie budziła nas o 5 rano swym świergotem, nie oblepiała ścian błotem i nie defekowała po oknach może bym na to poszła, ale ponieważ budzi, oblepia i defekuje - WOJNA!!!

Dwa lata temu sprawdziły się foliowe torebki porozwieszane w kątach balkonu - estetyczna zgroza, ale skuteczna. Niestety, rok temu ptaszki przyzwyczaiły się już do szelestu folii i trzeba było wymyślić nową broń. Kibice miejscowej drużyny wykrzykują, że "żółto-czerwone to barwy niezwyciężone", więc zrobiłyśmy  z Orzeszkiem takie właśnie pompony z foliowych skrawków i wygrałyśmy.

Zwycięstwo w bitwie nie oznacza jednak zwycięstwa w wojnie. W tym roku jaskółki polubiły nasze rękodzieło i postanowiły wykorzystać je jako element ptasiej architektury. Pozostało bieganie z miotłą o 6 rano i codzienne mycie okien.

Orzeszek skonkludował:

- Nasz dom przestał być bezpieczny!

- Przez te jaskółki? - zapytałam.

- Tak. - rzekł Orzeszek i natychmiast postanowił, co z tym zrobić - Musimy stąd wyjechać.

- Gdzie? - przeraziłam się, bo mimo nieplanowanego kontaktu z naturą bardzo lubię swoje mieszkanie.

- Gdzieś, gdzie jest siatka na jaskółki. - odparł Orzeszek, jakby to była najoczywistsza rzecz pod słońcem.

I może była, bo zaraz wyobraziłam sobie balkon zasnuty siatką maskującą i te małe świergoczące potwory próbujące ją sforsować. Uśmiechnęłam się do tej wizji. Tylko skąd ja wezmę siatkę maskującą??? 

Oczekiwanie

Z rosnącą niecierpliwością oczekujemy Orzeszka Nr 2. Orzeszek Nr 1 zaczął już nawet poganiać siostrzyczkę tłumacząc mojemu brzuchowi: 

- Hanka, co ty tam jeszcze lobisz? Czekamy i czekamy, już wszystko gotowe!

A ponieważ siostra się nie spieszy na świat, wykorzystuje czas, by pouczać (nie)doświadczoną rodzicielkę, jak należy traktować nowe dziecię.

- Słuchaj... - zaczyna niewinnie - a jak Hanka się ulodzi, to musisz ją dobrze tlaktować.

- Wiem Bisiu - odpowiadam niedostatecznie uważnie, co prowokuje Orzeszka do kontynuowania.

- No wiesz, jak własne dziecko...

Tym porównaniem zyskuje moje zainteresowanie, więc z wyraźnym ożywieniem konkluduje:

- Bo jak nie będziesz jej tlaktowała jak własne dziecko, to ktoś pomyśli, że ją polwałaś od jej plawdziwej mamy.

O to jak traktuje się cudze, a jak własne dziecko bałam się zapytać. Jeszcze by się okazało, że Orzeszka porwałam.

Rozpad więzi

Z bólem serca muszę przyznać, że jesteśmy z Orzeszkiem przykładem rozluźnienia więzów rodzinnych zagrażającego podstawowej komórce społeczeństwa. Nie żeby zaraz jakaś patologia, co to, to nie. Wystarczyło jednak, że Orzeszek wyjechał nad morze i wyszło szydło z worka. Kontakt telefoniczny ograniczał się do: "No cześć" i następującej po nim relacji z szumu morza i jedzenia słodkich bułek. Było jeszcze kurtuazyjne: "A ty co lobis?", a potem: "Doblanoc". Żadnego: "Tęsknię za tobą mamusiu", czasem tylko: "Pozdlawiamy."

Pocieszałam się, że po powrocie córunia nie zechce się ode mnie odkleić. Cóż, było trochę całusów i spanie z mamą w pierwszą noc po powrocie, ale na tym koniec. Po tym powitalnym pląsie Orzeszek ruszył wizytować babcie i wizytuje je do dziś, aktualnie z noclegiem. Powrót zapowiedział na jutro, a na razie: "Pozdlawiamy"

Powtórka z rozrywki

Orzeszek trochę się rozkręcił rysunkowo i produkuje zwierzątka prawie hurtowo. Ba, zabrał nawet swój rysowniczy elementarz na nadmorski długi weekend. Nie wiem czy rysuje, bo jestem za ciężka, żeby mnie Misu Bisi wiozło 500km, ale w domu pozostawiła pokaźną galerię zoologiczną, którą z dumą prezentuję. Może ktoś przygarnie zwierzątko?

Zabawy ekstremalne

Orzeszkowy dobór zabaw niepokoi mnie już od jakiegoś czasu. Póki jednak mała królewna ograniczała się do odgrywania siostry Kopciuszka, nie interweniowałam, tłumacząc sobie, że czarne charaktery mają ciekawsze osobowości.

Miarka się jednak przebrała, gdy Orzeszek zasiadł na fotelu z bardzo władczą miną i rozkazał: "Przynieś mi serce Śnieżki!". Zamarłam, ale postanowiłam poczekać na rozwój wypadków. Zła królowa udała się zaś do lustra w przedpokoju i wygłosiła do niego znaną powszechnie frazę o tym, kto jest najpiękniejszy w świecie, czy jakoś tak. Potem wróciła ze szkatułką, w której zgodnie z jej słowami miało się znajdować serce biednej Śnieżki i koniecznie, ale to koniecznie chciała mi je pokazać. Odmówiłam i zaczęłam przekonywać moją niewinną (???) lilijkę, że wyjmowanie komuś serca jest może dobre dla filipińskich szamanów, ale jeśli zabierają się za to małe dziewczynki - grozi tragedią.

Początkowo nie poskutkowało, więc w kolejnych dniach powtarzałam lekcję pod tytułem: "Nie wyrywaj Śnieżce serca, bo się spocisz." Efekt był taki, że Orzeszek przestał bawić się w złą królową, a zaczął w smoczycę. Nie wyrywa już serc, tylko zieje ogniem. Na razie nie może się jednak zdecydować, czy jest Onagrą z "Księżniczek i smoków", czy żoną Osła ze "Shrecka". Tak czy inaczej - ekstremalnie!

Prace domowe

Znów siedzimy z Orzeszkiem w domu  i umilamy sobie czas wspólnym rysowaniem. Ponieważ królewny i kwiatki mamy już opanowane, postanowiłam poszukać nowych wyzwań i zupełnym przypadkiem trafiłam na cienką książeczkę "Rysuję zwierzęta", która zawiera proste instrukcje rysowania zwierząt dzikich i domowych. 

Orzeszek przystąpił do ćwiczeń i już pierwszego dnia wymachał całkiem sporą menażerię. Własnoręcznie stworzone okazy postanowił sprezentować rodzince. Nie powiem, żeby mnie to zmartwiło, wystawa lodówkowa będzie mniejsza. 

Zresztą, z Orzeszkowymi malunkami jest ten kłopot, że szkoda je wyrzucić, bo dokumentują jakiś etap rozwoju, ale chwalenie się nimi budzi wśród znajomych (zwłaszcza bezdzietnych) spore zdziwienie. Ja jednak doceniam artystyczne próby mojego dziecka, bardzo cieszę się, że dotarłyśmy do etapu malarstwa figuratywnego i dlatego prezentuję pozostałości Orzeszkowego zoo. Moim ulubieńcem jest hipopotam... taki dziwnie podobny do pszczoły :-)

Była jeszcze sarenka i kaczka, ale dostały się babci Loli i dziadkowi Kosteczkowi.

Podwójne standardy

Orzeszek dyskutuje z babcią na różne życiowe tematy, nabierając przy tym bezcennego doświadczenia. Nie zawsze jednak zgadza się z babcinymi poglądami.

Ostatnio, przy wspólnym szykowaniu obiadu, babci wymknęło się, że kobiety mają bardzo dużo obowiązków, zwłaszcza domowych, a ich życie jest ciężkie i usłane bardzo ciernistymi różami.

- Wiesz Bisiu - skonkludowała swe żale - ty lepiej nie wychodź za mąż.

- Jak to!? - oburzył się Orzeszek - To ty wyszłaś za mąż, a mi nie pozwalasz!?

Babcia próbowała wytłumaczyć, że po prostu nie ma się do czego spieszyć, ale Orzeszek nie słuchał. Jego plany matrymonialne są w rodzinie ogólnie znane. Poza tym, jedyną osobą dającą dziecięciu wzór rychłego zamążpójścia jest właśnie babcia, która stanęła na ślubnym kobiercu mając ledwie 21 wiosen. Wobec powyższego, Orzeszek kategorycznie uciął dyskusję.

- Ale - oznajmił - ja muszę wyjść za mąż!

- Co!? - przeraziła się babcia, choć do wieku prokreacyjnego jeszcze parę lat.

- No muszę, - spokojnie odrzekł Orzeszek - bo się zakochałam.

I co, może nie prawda, że "amor vincit omnia"? Nawet babcine standardy.